کارتابان در پاسخ به این سوال نوشت: طبق ماده ۳۹ قانون کار ساعت کار زمانی است که کارگر وقت و یا نیروی خود را برای انجام کار صرف می‌کند. در کارهایی که کارگر حضور ۲۴ ساعته در کارگاه دارد که معمولا با اسکان همراه است نیز مدتی از ۲۴ ساعت، کارکرد محسوب می‌شود، که کارگر به کار مشغول باشد نه کل ۲۴ ساعت.

با توجه به این اصل که حضور در کارگاه به منزله کار تلقی می‌شود از طرفی ماهیت کار در کارگاه‌های شبانه روزی مانند هتل ها و بوم گردی، اثبات این ادعا که کارگر چه مدتی از حضور در کارگاه را مشغول به کار بوده بر عهده کارفرما خواهد بود.

در صورتی که کارفرما ادعای کارکرد کمتر از ۱۶ ساعت ادعایی کارگر را داشته باشد و مدارکی ارائه نکند هیات رسیدگی کننده می‌تواند پرونده را جهت روشن شدن موضوع و ساعت کار به تحقیق و بازرسی از محل ارجاع دهد.

با توجه به توضیحات بالا کارگر می‌تواند ادعای اضافه کاری، شب کاری و جمعه کاری را داشته باشد و هیات تشخیص یا حل اختلاف موضوع را بررسی و از روی محتوای پرونده اعلام نظر می‌کند.

برای جلوگیری از بروز اختلاف در چنین کارهایی لازم است در قرارداد کار به صورت شفاف و واضح وظایف و ساعاتی از شبانه روز که کارگر باید مشغول به کار بوده و پاسخگو باشد مشخص شود.

اگر ماهیت کار به نحوی باشد که امکان پیش بینی دقیق ساعات کار مقدور نبوده و به صورت آنکالی باشد ساعات کار می‌تواند از طریق دفتر حضور و غیاب و ثبت کارکرد به هر نحو دیگر مشخص شود.